Carool vindt alle maatregelen om te huilen. Als je niet uitkijkt, maken ze je nog depressief ook. Maar je kunt het ook anders bekijken en er de humor van inzien. Zodra je dat doet, wordt het allemaal een stuk leuker.

Een pandemie moet je serieus nemen. Heel serieus zelfs. Net als alles wat er zich in het leven, en vooral jouw leven, afspeelt. Zover we weten hebben we maar één leven en daar moet je zuinig op zijn. En ook al kan ik uiterst serieus zijn, toch is er iets anders in mijn leven wat mij zelfs in de meest vervelende situaties er doorheen trekt. Waarschijnlijk denk je dat ik het over de liefde voor mijn dierbaren heb. Dat is ook een zeer belangrijke factor en de grootste drijfveer, maar ik heb het over iets anders. Iets wat voor mij fundamenteel belangrijk is en mij persoonlijk enorm veel energie geeft. En dat is humor. Cliché maar waar; een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd.

Dromen

Eerlijk is eerlijk. Soms valt er echt niets te lachen. Er zijn momenten dat je je zo rot kan voelen en je niets liever zou doen dan de dekens over je hoofd trekken en doen alsof er niets aan de hand is. Maar goed. Dat werkt misschien een dag. Of twee dagen. Maar uiteindelijk zul je toch weer alles onder ogen moeten komen. Op zo’n moment heb je een keuze. Naar de wereld kijken, zien dat het twee voor twaalf is, huilen en zwaar depressief worden. Of naar de wereld kijken, inderdaad beseffen dat het twee voor twaalf is, doen wat je moet doen en er vooral de humor van inzien. Soms bekijk ik alles maar zo luchtig mogelijk. Alsof we allemaal in een klucht zitten. De Truman Show maar dan in het echt. Sinds een jaar bevind ik mezelf zo nu en dan in situaties waar Jiskefet en Draadstaal bij in het niet vallen. Ik bewandel sketches waar Toren C jaloers op zou zijn. Je herkent toch wel die dromen, waarvan je weet dat het onmogelijk is en je tegen jezelf zegt in je slaap: “Ik word vast zo wakker...” en toch gaat die droom dan door. Dat heb ik nu eigenlijk iedere dag. Ik besef alleen dat ik nu niet wakker word en ermee zal moeten dealen. In a good or a bad way. Dan kies ik toch voor de ik-lach-het-maar-gewoon-weg-variant.

Wie had zo’n anderhalf jaar geleden kunnen bedenken dat mensen zonder slag of stoot een mondkapje zouden gaan dragen in winkels en openbare gelegenheden. Terwijl ze weten dat het niet helpt, maar dit toch zonder verder argument navolgen. De mondkapjes zijn er in vele soorten. Wit, zwart, van stof en zelfs van plastic. Ik loop nog steeds, in de minderheid, zonder mondkapje in de supermarkt. De grote ogen die je dan angstig aankijken, achter hun gezichtsbedekkende mondflap. Ik lach ze altijd zo lief mogelijk toe. In het begin kon ik mijn ogen eigenlijk niet geloven. De dragers zelf volgens mij ook niet. Continu duwen ze het masker opzij om te kriebelen, naar adem te happen of om deze recht te zetten. Alleen dat al heeft geen zin. Maar goed. Ieder z’n ding. Ik heb nu al een paar keer de slappe lach gekregen, terwijl ik de poppenkast om mij heen aan het aanschouwen was. Ach, zullen ze wel gedacht hebben, de gek van het dorp zonder mondkapje en verstrengeld in een lachstuip. Maar mensen, serieus... Het ìs toch ook zeer lachwekkend? Zeg nu eens eerlijk. Maanden wordt er tegen je gezegd dat het dragen van mondkapjes onzin is en dat deze niet helpen. En vervolgens worden ze verplicht. Alleen maar om te kijken hoe goed de poppetjes luisteren. En iedereen zet ze op zonder enige weerstand. Ja, ik weet het. Het is eigenlijk om te huilen. Janken zelfs. Maar in de meest benarde situaties kies ik er liever voor om de hypocrisie weg te lachen.

Pas op!

Er is echt veel humor om je heen te zien. Maar je moet het wel willen of durven zien. Let voor de gein maar eens op. Mensen die met mondkapje, rubber handschoenen aan en een spatscherm voor hun gezicht boodschappen gaan doen. Of wanneer ze in hun eentje met een mondkapje op in de auto zitten. Net zo nuttig en tevens hilarisch als het dragen ervan in de frisse buitenlucht. Ook de idioterie rondom het afstand houden van elkaar. Op sommige plekken is dit bijna onmogelijk. Maar in sommige mensen zit het al zo steevast ingebakken, dat ze er niet van afwijken. Er zijn van die smalle paadjes langs sloten waar ik met mijn honden wandel. Daar kun je geen 1,5 meter afstand bewaren, behalve wanneer je ervoor kiest om natte voeten te krijgen en de sloot veiliger vindt dan in de buitenlucht vluchtig langs elkaar te lopen. Ja, sorry, dat werkt inderdaad op mijn lachspieren. En ik maak het dagelijks mee. Zelf denk ik dat het risico om met je snufferd in de sloot te vallen groter is en minder gezond. Maar goed. Zo maken we allemaal onze eigen keuzes. De maatregelen zijn nieuw. Net als de situaties die daaruit ontstaan. Eigenlijk is het allemaal om te huilen. Dramatisch zelfs. Zolang we ze met z’n allen in stand houden, kunnen we er dus maar beter de humor van inzien. En je weet het, toch? Lachen is niet alleen heel gezond, maar werkt ook aanstekelijk. Dus pas maar op. Voor je het weet is er een wereldwijde lachpandemie.

 


Carool Rijnierse

Carool Rijnierse is tekstschrijfster en plaatst hier iedere dinsdag, donderdag en zaterdag een column over het wel en wee van het leven.
Ze heeft drie zoons, drie honden en drie katten. Meer dan 22 jaar heeft ze voor haar werk gereisd en daardoor een eigen kijk op de wereld gekregen.



Beste bezoeker,

Het maken van video's en het onderhouden van deze website doen we met heel veel liefde, fulltime, en zonder eigenbelang. Het kost echter veel tijd en geld. Waardeer je ons werk en wil je ons steunen? Dan stellen we een bijdrage zeer op prijs. Dankjewel!

~ Erik van der Horst

tikkie ideal

IBAN: NL26 ABNA 0593 1707 09
t.n.v. E. van der Horst

Wist je dat...

...deze website mede mogelijk wordt gemaakt door Goodbye BigTech? Telefoons, laptops en PC's die je privacy respecteren en de nieuwsgierige ogen van BigTech buiten de deur houden.

goodbyegoogle

Als iedereen applaudiseert, vraag je dan af wat je fout gedaan hebt.
Als ze je censureren, vraag je dan af wat je juist gedaan hebt.

~ Charles Caleb Colton