Ik test, jij test, we hebben getest. De overheid wil dat we een test-samenleving worden. Carool vraagt zich af waarvoor dit nodig is. 

Testen. Een werkwoord dat al enige tijd letterlijk door je strot wordt geduwd. En in je neus. Het liefst zo diep mogelijk. Eerst diep in de keel, tot je bijna gaat kokhalzen. Daarna flink duwen en draaien in de buurt van de bloed-hersenbarrière. Een belangrijke beveiliger van je hersenen. Een poortwachter. Dit zijn cellen die ervoor moeten zorgen dat slechte stoffen uit de bloedbaan blijven. De bloed-hersenbarrière voorkomt dat schadelijke stoffen zoals gifstoffen (toxines) en bacteriën de hersenen binnendringen. Het is van levensbelang en voor je gezondheid beter, wanneer deze intact blijft.

Smiley

Met testen hoeft op zich niets mis te zijn. In de tijd van SARS in 2006, vloog ik kop-staart richting het Verre Oosten. Wanneer je dan geland was in bijvoorbeeld Shanghai, Singapore of Hongkong, kwam er eerst een groep marsmannetjes aan boord met meetapparatuur. Mensen in witte pakken met thermometers in hun hand, die ze langs de passagiers en de crew lieten gaan. Gaf het apparaat aan dat je koorts had, dan mocht je het vliegtuig niet verlaten. Zodra je de luchthaven op liep, werd je temperatuur wederom gemeten en bij de paspoortcontrole was er een blaastest. Slaagde je voor de test, dan kreeg je een grote sticker met een blije smiley erop op je borst geplakt. Daar stond dan het tijdstip en de datum op. Deze sticker was een halve dag geldig. Als je dan een winkel, hotel of bioscoop wilde binnenlopen en je smiley was over datum, deed je dat riedeltje gewoon weer opnieuw. Als crew zijnde werd je dus relatief veel getest. Maar erg vond ik het niet. Het deed geen zeer, het kostte geen moeite en blijkbaar was het tevens effectief. In het Verre Oosten lopen ze met heel veel technologie op de zaken vooruit. Ik had er alle vertrouwen in dat ze deden wat juist was. Ik vond het wel fascinerend en ook grappig. Dan zie je opeens allemaal volwassen mensen met een grote smiley op hun borst lopen. Ja, dat vond ik grappig. Misschien heel naïef, maar ik zag de ernst van de situatie eerlijk gezegd niet in. Terwijl er collega’s waren die absoluut geen Verre Oosten wilden vliegen, gaf ik mij juist vrijwillig voor deze vluchten op. Dood gaan aan een virus. Het was ver-van-mijn-bed-show. En nog steeds trouwens. Voor de locale bevolking was dat destijds natuurlijk wel anders. Die deden allemaal stuk voor stuk mee met dit testbeleid. Één keer hoesten en ik had een winkel of de bioscoop helemaal voor mezelf. De mensen renden dan letterlijk bij me vandaan. Dat was een rare gewaarwording. Ook daar zag ik de humor van in en ik vroeg mij regelmatig af of Bananasplit in de buurt was.

Misdadig

Inmiddels zijn we 15 jaar verder en dan zou je denken dat datgene wat de Far East destijds gered heeft van de verspreiding van SARS, nu nog beter ontwikkeld zou zijn. Nog betere meetapparatuur en betrouwbare blaastesten. In plaats van het regelmatig ongepast en onterecht laten binnendringen van een staaf in je neus en keel met een test die helemaal niet geschikt is om een actief covid-virus te meten. Hij kan alleen de aanwezigheid van een stukje genetisch materiaal aantonen en heeft een grote foutmarge. Zo staat het letterlijk op de site van het RIVM. Ook dat een positief getest persoon niet betekent dat deze het virus ook daadwerkelijk heeft. Ondanks dat zijn deze onbetrouwbare testen de graadmeter van wie thuis in quarantaine moet zitten en wie niet. Pure nonsens zelfs. En dan heb ik het nog niet eens over het feit dat deze nietszeggende testen nu non-stop op kinderen gebruikt en misbruikt worden. Zacht uitgedrukt misdadig. Een moeder bij de voetbal had haar vier kinderen drie keer achter elkaar laten testen, omdat er iemand op school was met een positieve test. Drie keer! Alle kinderen negatief getest. Ondanks dat meldt ze in de groeps-app dat haar zoon de komende week niet komt voetballen en in quarantaine moet. Want tja, nu negatief, betekent morgen misschien wel positief. Je weet het maar nooit. En helaas verzin ik dit niet.

Miljonair

Wanneer het aan de overheid ligt worden wij een test-maatschappij. Ook al ben je gezond, leef je gezond en heb je geen klachten; je zult, voordat je welkom bent in de Keukenhof, Efteling of bij een voetbalwedstrijd, eerst met een negatief testbewijs moeten komen. En waarvoor? Voor een virus met een gemiddeld overlijdensrisico van 0,0155. Weet je wat ik vandaag ga doen? Een Staatslot kopen. Ik heb meer kans om miljonair te worden, dan dat ik zal komen te overlijden aan dat virus.


Carool Rijnierse

Carool Rijnierse is tekstschrijfster en plaatst hier iedere dinsdag, donderdag en zaterdag een column over het wel en wee van het leven.
Ze heeft drie zoons, drie honden en drie katten. Meer dan 22 jaar heeft ze voor haar werk gereisd en daardoor een eigen kijk op de wereld gekregen.



Geachte bezoeker,

Het maken van video's, podcast's en het onderhouden van deze website kost tijd en geld. Waardeer je ons werk en wil je ons steunen? Dan stellen we een bijdrage zeer op prijs. Dankjewel!

~ Erik van der Horst

IBAN: NL26 ABNA 0593 1707 09
t.n.v. E. van der Horst

Vrijheid betekent verantwoordelijkheid.
Daarom zijn de meeste mensen er bang voor.

~ George Bernard Shaw