Gisteren was mijn schrijfplek in Noordwijk, op het strand. Na het zien van het weerbericht begonnen de lentekriebels te borrelen en ruilde ik mijn keukentafel in voor een stenen muurtje naast strandpaviljoen Bubbels. Een stuk strand waar je het gehele jaar door je honden los mag laten.

Je vraagt je misschien af waarom ik niet gewoon ergens op een terras ben gaan zitten of een strandbed heb gehuurd. Eerlijk gezegd was ik het zelf ook vergeten. Ik kwam aanlopen met mijn tablet onder mijn arm en zag de afzetting van de rood-wit gestreepte linten al bij het terras. Ik heb een cappuccino gehaald en ben naar de jongen toegelopen die strandbedjes verhuurt. “Nee, mag niet", zei hij teleurgesteld. Weer een gemiste kans van onze overheid. De terrassen kan je zo indelen, dat er genoeg afstand gehouden kan worden. Datzelfde geldt voor de strandbedjes. Met een scherm er omheen zou er toch niets aan de hand hoeven zijn. Nee, dit mag allemaal niet. Maar je mag wel met z’n allen in een rij staan, voor de take away, terwijl je amper afstand kan houden.

En hutje mutje op het strand zitten. Want druk was het gisteren zeker. Vrolijke en blije mensen. Iedereen is aan dat zonnetje toe. Niet alleen vanwege de vitamine D, maar omdat het je nog veel meer positieve aspecten brengt. Het heeft een verslavende werking op je hypofyse. Je weet wel, zodra de zon schijnt wil je flirten, dansen en lachen. Het is immers libido verhogend. Er wordt tevens cortisol aangemaakt, wat een ontstekingsremmende werking heeft en goed is voor je immuunsysteem. Bovendien voel je je gelukkiger als de zon schijnt. De meeste mensen die ik gister sprak waren in een opperste stemming. De positieve energie spatte van het strand af. Heerlijk.

Broodtrommel

Er was één vrouw die iets minder blij was. Ze zat een meter of drie bij mij vandaan. Met een mondkapje op haar kin at ze een boterham. Althans, dat probeerde ze. Mijn honden vonden dat mega interessant. Haar broodtrommel stond naast haar in het zand. Dat hadden die vreetzakken van mij allang geroken. Met hun snoet deden ze een poging om de boterhammen te stelen. En nee, dat keur ik absoluut niet goed. De dame in kwestie reageerde geïrriteerd. Ik bood mijn excuses aan en ik zei haar dat ze dit natuurlijk wel kon verwachten op het hondenstrand. “Hondenstrand?” Ze reageerde verbaasd. Ik wees naar een bordje op het strand. “Ja, dit is de enige plek in Noordwijk aan zee waar de hondenbezitters het hele jaar door met hun trouwe viervoeters mogen vertoeven.” Ze keek even om zich heen en begon toen te lachen. Het ijs was blijkbaar gebroken. “Het was mij al opgevallen dat hier wel heel veel honden zijn. Haha, nee, dat wist ik niet. Ik hou niet van honden. Dan ga ik een stukje verderop zitten. Dank voor de informatie.” Ze pakte haar broodtrommel in, trok haar mondkapje recht en maakte nog een zwaai gebaar.

Persoonlijk ben ik al jaren heel blij met de mogelijkheid dat je hier gewoon met je hond kan vertoeven, zonder dat er gezeur is. Iedereen ruimt netjes de ontlasting van de honden op, er hangen poepzakjes, er staan waterbakken en wanneer je koffie haalt, krijg je er een hondenkoekje bij. Daarnaast kan het weleens voorkomen dat er een hond op je handdoek springt en daar houd je gewoon rekening mee. Dat wordt van elkaar getolereerd. Ik verwacht als hondenbezitter echt niet dat het hele strand beschikbaar komt voor de honden. Veel mensen hebben een hond, maar we zijn nog steeds in de minderheid. Zo’n 17% van de Nederlanders heeft een hond. Ik zou mij zelfs bezwaard voelen wanneer de overige 83% zich aanpast aan mijn honden. Dat is natuurlijk de grootste onzin en op deze manier is het goed opgelost.

Twee procent

Het zou van de zotte zijn wanneer bijna heel Nederland zich inschikt met de minderheid. Dat zouden we toch nooit willen, laat staan doen? Of doen we dat wel? Er begint mij iets te dagen. Ja natuurlijk. Dat doen we wel. Al meer dan een jaar zelfs! Ik zou het bijna vergeten. We houden wat betreft een bepaald onderwerp wél al meer dan 365 dagen rekening met een minderheid. En dan heb ik het niet over 17%, maar over amper 2%.Inderdaad. Voor meer dan 98% is dat ene virus ongevaarlijk en ondanks dat passen we ons allemaal stuk voor stuk aan. Vanaf het begin opperen heel veel mensen wat ik nu ga zeggen. Waarom gaan we niet met z’n allen door met leven, werken en ondernemen? Laat die 2% doen wat ze moeten doen. Vaccineren, in afzondering vertoeven, immuunsysteem opbouwen, aansterken... What ever! Laat ons immuniteit creëren en ondertussen de ouderen, bange mensen en zwakkeren op afstand houden. Ook het artsen collectief roept dit al vanaf het begin van hun bestaan. Net als Wybren van Haga. Maar de tunnel waar onze overheid in vast zit is geluiddicht, helaas. Er wordt geen gehoor aan gegeven. Ondertussen gaat de idiote poppenkast gewoon vrolijk door.

Ondanks dat, gebeuren er ook in deze bijzondere tijd wonderen. Vanochtend nog. Ik bracht mijn jongste man naar school. Er wordt van je verwacht dat je via de hoofdingang het schoolplein opgaat en via de zij-ingang er weer uit. Vandaag zijn er stratenmakers bezig bij de zij-ingang. Iedereen moest dus via de hoofdingang weer de school verlaten. Dat is positief nieuws, toch? Dat kan twee dingen betekenen: Het virus heeft óf een dag vrij óf is toch niet zo gevaarlijk als men in eerste instantie dacht. Ik hoop natuurlijk op het tweede. Maar dit moet je natuurlijk voor jezelf houden en zeker niet doorvertellen. We willen niet dat de angst afneemt. Dat zou niet verstandig zijn.


Carool Rijnierse

Carool Rijnierse is tekstschrijfster en plaatst hier iedere dinsdag, donderdag en zaterdag een column over het wel en wee van het leven.
Ze heeft drie zoons, drie honden en drie katten. Meer dan 22 jaar heeft ze voor haar werk gereisd en daardoor een eigen kijk op de wereld gekregen.



Geachte bezoeker,

Het maken van video's, podcast's en het onderhouden van deze website kost tijd en geld. Waardeer je ons werk en wil je ons steunen? Dan stellen we een bijdrage zeer op prijs. Dankjewel!

~ Erik van der Horst

€5

€10

€25

€50

€100

De tirannie zit nergens zo veilig
als onder het beeld en de vlag van de Vrijheid.

~ Walter Savage Landor