Voornamelijk kinderen zijn de dupe van alle angstzaaierij. Ze moeten hun handen stuk wassen, mondkapjes op, PCR-testen ondergaan en hun snottebellen in de gaten houden. Carool vraagt zich af wat erger is; de maatregelen speciaal bestemd voor kinderen, of de mensen die deze blindelings accepteren?

Het meest schrijnende van alles wat er gaande is, vind ik de bangmakerij naar de kinderen en de jeugd toe. Als moeder van drie kinderen heb ik dagelijks met deze misselijkmakende framing te maken. En dan ben ik er voor mezelf nog niet helemaal uit of ik de framing het ergst vind of de ouders en leerkrachten die hier zonder protest of nadenken in meegaan.

Mijn oudste zoon is 19. Hij studeert bedrijfskunde aan de VU in Amsterdam, maar heeft de collegezalen alleen tijdens een open dag van binnen gezien. De opleiding volgt hij vanaf zijn zolderkamer. Hij mag inmiddels voor zichzelf beslissen. Vorig jaar kreeg hij in augustus last van zijn keel. Beiden hadden we het vermoeden dat het zijn amandelen waren. De huisarts wilde hem pas ontvangen na het laten zien van een negatieve PCR-test. Ik heb hem gevraagd om dit te weigeren, maar zijn keelpijn werd ondragelijk. Je wordt gewoon voor het blok gezet. Met lood in mijn schoenen heb ik hem naar een teststraat gebracht. Geheel tegen mijn principes en gevoel in. De test was negatief en het bleken inderdaad zijn amandelen te zijn.

Mijn middelste zoon is 15. In mei vorig jaar zat de angst er behoorlijk in bij de ouders van zijn vrienden. Waar ze normaal gesproken iedere dag met een kleine 20 man samen kwamen, mocht hij toen niemand fysiek zien. Er mocht niet gevoetbald worden en ook niet ‘gechild’. Voor een puber die graag bij zijn vrienden is, was dat heel lastig. Online les vanaf zijn slaapkamer en een wandeling met de honden waren zijn uitjes van de dag. Vanaf het moment dat hij weer fysiek naar school mocht, leek het wel een ziekenhuis op school. Overal spatschermen, leerkrachten met rubberen handschoenen, liters aan desinfecterende gel in de gangen en een verplicht niet-werkend mondkapje voor de kinderen. “Gewoon niet op doen”, zei ik dan tegen hem. Maar zo simpel is het niet. Op deze leeftijd wil je niet ‘anders doen’ dan je leeftijdgenoten, dus ook hij zette hem op. Weer iets wat niet strookt met mijn gevoel als moeder.

Knuffelverbod

En dan is er nog mijn jongste zoon van 7. Op het schoolplein staan cirkels op de grond gespoten. Zodat je afstand houdt, wil de school dat je daar staat (in de frisse buitenlucht) met een mondkapje op en is de zij-ingang alleen nog maar te gebruiken als uitgang. Voordat de basisscholen gesloten werden, vorig jaar, kwam mijn jongste met het volgende verhaal thuis. Hij zei dat er een grote poster in de klas hing, waar onder andere op stond dat je niet meer met je klasgenootjes mocht stoeien of knuffelen. Raar. Deze maatregel had ik niet voorbij zien komen tijdens een persconferentie. Als ouder zijnde mocht je niet meer de school in, dus ben ik via het raam naar binnen gaan gluren. Helaas klopte het verhaal van mijn zoon. De poster hing aan de muur. Nadat ik er een foto van had gemaakt, heb ik de school hiermee geconfronteerd. Per mail en telefoon, want fysiek was natuurlijk levensgevaarlijk. Tot op de dag van vandaag heb ik hier nog steeds geen helderheid over verkregen. Het RIVM heeft nooit gezegd dat dit niet zou mogen. De posters zijn zelf gemaakt door een bange leerkracht. Niet veel later was de poster weg, toen ik zei dat ik er melding van zou maken. Bizar dat ze deze onzin ophangen op een plek waar kinderen zich veilig moeten voelen.

En de nonsens wordt met de dag erger. Zoals het snottebellen-beleid. Wanneer een kind verkouden is, moet je deze thuis houden. En het liefst zien ze nog dat je je kind laat testen met een nietszeggende PCR-test. Vorige week was mijn zoon gevallen bij de gym. Niks ernstigs, maar hij had even gehuild. Zoals je met je gezonde verstand kan indenken, ben je nadat je gehuild hebt een beetje aan het snotteren. Mijn zoon dus ook, waarop hij door een juf werd aangesproken: “Je weet het, hè? Als je verkouden bent en het wordt erger, dan moet je thuis in quarantaine...” Geschrokken kwam hij uit school en lag hij die nacht wakker. “Ik durf niet meer per ongeluk te kuchen of te sniffen, mama. Bang dat ik het fout doe.” Tjonge. Dan ben je 7 jaar en krijg je zo’n grote verantwoordelijkheid op je schouders gedrukt. Minister Hugo de Jonge had immers ook al via het Jeugdjournaal laten weten dat kinderen hun papa, mama of opa ziek kunnen maken. En dat ze dan dood gaan.

Overtreffende trap

Iedere dag vraag ik mij af wanneer deze bullshit ophoudt. En elke dag verbaas ik mij weer over ouders die zich toch weer hebben laten overhalen om een stok in het neusje van hun kind te laten duwen. Of hun kind voor de zekerheid tien dagen lang in hun slaapkamer in quarantaine laten gaan. Helemaal alleen. Afgezonderd van een knuffel en een kus van de ouders. De maatregelen zijn erg. De mensen die ze aan ons opdringen zijn nog erger. Maar de ouders die dit allemaal toelaten en hun kind niet beschermen, zijn het allerergst.


Carool Rijnierse

Carool Rijnierse is tekstschrijfster en plaatst hier iedere dinsdag, donderdag en zaterdag een column over het wel en wee van het leven.
Ze heeft drie zoons, drie honden en drie katten. Meer dan 22 jaar heeft ze voor haar werk gereisd en daardoor een eigen kijk op de wereld gekregen.



Geachte bezoeker,

Het maken van video's, podcast's en het onderhouden van deze website kost tijd en geld. Waardeer je ons werk en wil je ons steunen? Dan stellen we een bijdrage zeer op prijs. Dankjewel!

~ Erik van der Horst

€5

€10

€25

€50

€100

It's easier to fool people,
than to convince them that they have been fooled.

~ Mark Twain